مژده و صادق

   عطر مرموز گياهی بودم

   چو بر آنجا گذرت می افتاد

   به سراپای تو لب می سودم

    كاش چون نای شبان می خواندم

   بنوای دل ديوانه تو

   خفته بر هودج مواج نسيم

     می گذشتم ز در خانه تو 

    كاش چون ياد دل انگيز زنی

   می خزيدم به دلت پر تشويش

   ناگهان چشم ترا می ديدم

   خيره بر جلوه زيبائی خويش

   كاش در بستر تنهائی تو

   پيكرم شمع گنه می افروخت

   ريشه زهد تو و حسرت من

   زين گنه كاری شيرين ، می سوخت

   كاش از شاخه سرسبز حيات

   گل اندوه مرا می چيدی

   كاش در شعر من ای مايه عمر

   شعله راز مرا می ديدی